GELDİM

Mehmet Burak Şenol

GELDİM 

kaybettiysen ışığını karanlıklarda,
ateş böceğin olmaya geldim.
bir kanadımda sema, öbüründe derya,
senin için alev alev yanmaya geldim. 

özlüyorsan çocukluğunu, sevindir bir çocuğu. 
içimde bin bayramın muştusu ve coşkusu!
çicek oldum, şeker oldum, çocuk oldum, bal oldum.
kucaklayıp derdini bayram etmeye geldim. 

alnımda mahşerin; boyun eğdim kadere.
beni senle, seni benle, yalnız bir nefesle
kurşun gibi, gül gibi, aşk gibi, mavzer gibi
yakıp da yüreğinden vurmaya geldim. 

taş olsa dayanamaz bölünürdü ikiye.
burçları girdaptan, kezzaptan sarp kaleye, 
geçtim bin badireden ille sen diye diye 
gündüzümü gecene katmaya geldim. 

geldim bin yıl öteden, bir bilinmez heceden;
vurgun yedim niceden, felekten ve eceden!
ümidimi kaybedip buldum da ebeden,
ümitsizliğin içinden umut olmaya geldim. 

aşkı olmayanın imanı olmaz diye,
aşk sancağını dikip gönül kafesime,
kulak astım tüm olmazların sesine,
yoluna yoldaş olmaya geldim.