İzzettin KÖMÜRCÜ Dıngıldak Masa

Barış Manço ve Bir Ödevin Hayatıma Bıraktığı İz

Barış Manço benim çocukluğumun fon müziğiydi. Şarkılarını ezbere bilirdim ama iş şarkı söylemeye gelince… Orası biraz zayıftı. Yine de onun sesi evimize, sokağımıza, bayram sabahlarına karışırdı. Farkında olmadan büyürdük Barış Abi’nin şarkılarıyla.

Yıl 1984 ya da 1985’ti. Lise 1. sınıf öğrencisiydim. Derslerim ne parlak ne de kötüydü; orta karar bir öğrenciydim işte. Güzel Konuşma ve Yazma dersi öğretmenimiz bir gün sınıfa bir ödev verdi:
“15 gün içinde ünlü bir kişiyle röportaj yapacaksınız.”

İnternetin olmadığı yıllar… Ne Google vardı ne de hazır bilgiler. Ama kalbimde hemen bir isim belirdi: Barış Manço. Çocukluğumun kahramanı, herkesin Barış Ağabey’i.

Gerçek bir röportaj yapmam elbette mümkün değildi. Ama ben onu tanımak için dergiler karıştırdım, gazeteler okudum, televizyonda yakaladığım her programını dikkatle izledim. Sonra hayalimde Barış Manço’yla bir röportaj yaptım. Soruları ben sordum, cevapları araştırdıklarım ve hissettiklerimle yine ben yazdım.

“Gezdiğiniz ülkelerle Türkiye arasındaki farklar nelerdi?”
“Saçlarınızın bakımını nasıl yapıyorsunuz?”
“Sanatçı olmasaydınız ne olurdunuz?”

Belki basit sorulardı ama benim için çok kıymetliydi. O ödev teslim edildiğinde çok da bir beklentim yoktu. Fakat öğretmenimiz notları açıkladığında, kağıdımın üzerinde kocaman bir 10/10 yazıyordu. Bu, okul hayatımda aldığım en nadir ve en unutulmaz notlardan biriydi.

O gün Barış Manço’yu daha da sevdim.

Yıllar geçti… Barış Manço’nun vefat haberi geldiğinde içimde bir şeyler eksildi. Sanki sadece bir sanatçı değil, çocukluğumdan bir parça gitmişti. O; 2 Ocak 1943’te İstanbul’da doğmuştu ama 31 Ocak 1999’da hepimizin kalbinde derin bir boşluk bırakarak aramızdan ayrıldı.

Barış Manço sadece bir müzisyen değildi. O; Anadolu Rock’ın öncüsü, Kurtalan Ekspres’le yollar aşan bir gezgin, 7’den 77’ye herkese hitap eden bir anlatıcıydı. “Ekvator’dan Kutuplara” diyerek dünyayı bize sevdiren, kültürü çocukların diline indiren bir Barış Abi’ydi.

“Müsaadenizle Çocuklar”, “Bugün Bayram”, “Arkadaşım Eşek”, “Domates Biber Patlıcan”, “Nane Limon Kabuğu”… Bunlar sadece şarkı değil, bir kuşağın ortak hafızasıydı.

Onun yokluğunun yıl dönümünde, lise yıllarımdan kalan bu küçük ama benim için çok büyük anıyı paylaşmak istedim. Çünkü bazı insanlar ölmez…
Sadece şarkılara, anılara ve kalplere taşınır.

Barış Manço da onlardan biri.
Hepimizin Barış Ağabey’i ölümünün 27.yılında rahmet ve özlemle anıyorum.

Haftaya görüşmek dileğiyle hoşçakalın…