Mustafa'nın (For)Sonu
Benim cümlelerimin tonajı yetmez aslında O’nu taşımaya. O’nunla “ağırlık” konusunda boy ölçüşemem yani… Ancak O’nu anlamaya,algılamaya dair öylesine ağır duygularım var ki; buraya yükümü boşaltıp, dinlendirmeliydim kalbimi… Çoğu zaman O’nun da yaptığı gibi…
Evet, dinlenirdi çoğu zaman Garip Mustafa. Önünde umutları, ardında ahşap bir araba; düşerdi yollara Forson Mustafa… Görünüşte başı eğik olsa da; eğmezdi başını(!) ne yapsın fukâra? Hatta “özürlü”lüğünden dolayı, -laf olmasın diye de- düşüktü arabasının tarifesi! kendisi şeçmişti kalenderliği. Ucuzdu seferleri…
Mustafa, “Forson” lâkâbını -1960’lı yılların başında- Şekip Ağa’nın aldığı “Forson” marka kamyona duyduğu hayranlık sonucunda almıştı. Şekip Ağa’nın almasıyla “Forson” marka arabayı; Mustafa’nın da“Forson” olacaktı yeni lâkâbı. Zira Mustafa’nın aklı, o kamyonda kalmıştı…
O’na ahşap bir araba yapıvermişlerdi nihayet. Yaşamı boyunca ardında taşıyacağı bu arabayı; taşıtabilecekti O’na zaafiyetindeki kudret. Nitekim O’nun elini-avcunu kimseye dilendirmedi O’na; kişiliğindeki fazîlet…
İşte o günlerden bu günlere taşıdı durdu Forson Mustafa… Dert taşıdı, umut taşıdı, yük taşıdı… Taşıdı durdu Taraklı’yı! Üstelik ahşaptı tek taşıtı!
Taşıyamadıkları da vardı!
Annesi O’na hamileyken ve bahçede çalışırken; karşısına uğursuz bir “yılan” çıkmıştı âniden! Lakin Mustafa’nın Anasını korkutmaya yetmişti bu sürüngen… İşte “bundan” dediler Mustafa’ya; “bundan senin sürünmen!”
Velhâsıl Mustafa’yı kızdırabilen tek hadise; O’na bu olayı anımsatan o mâlûm İmâlardı. Kızdırıyordu O’nu herhangi bir zamanda, herhangi birinin alaylıca “Tıss!”laması… İşte bu “tıslamalar” Forson’nun taşıyamadığı tek şakaydı. Gerçekten de bu şaka, taşıdıklarından da ağırdı!..
40 yılı aşkın bir zamandan sonra bıraktı Mustafa taşımacılığı. Mustafa ki; o aşk duyduğu “Forson” marka kamyondan bile daha sağlam çıkmıştı! Gelin görün ki; “ahşaptı” arabası…
Ahşap çürüdü; Musatafa da çürüdü. Üstüne üstlük özürlüydü; eve gömüldü…
Evde de boş durmadı Forson Mustafa. Şaşkınlık veriyordu insana…
Eğer ki O’nun önünde kısmî engelleri olmasaydı; bilmem hâli ne olurdu! Yok yok! Forson “engel” tanımıyordu… Bu kez elinde süpürgesi ve içinde -tembelleşirim- süphesi… İbret tablosuydu gözlerde; sabah-akşam “kapı” önlerini süpürmesi…
Fakat ömrünün son deminde, Forson’nun ayağının kırılması, O’nu kapı-mızdan kovmamıza yetmişti. Keza yaşı da geçmişti; yaşı yetmişti!.. Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı varken; Taraklı(lı)yı kırk yıl ardında taşıyan Mustafa'nın, Taraklı'da işi bitmişti!
O’nu, “Gel, ne olursan gene gel” diyen Mevlana’nın seslenişi etkilemiş olmalı ki; Konya Bakım Evi’ne oldu son seferi… Ve Mustafa kendisini Konya’ya götüren Taraklılıya demiş ki: “iyileşirim! Beni burada bırakmayın, e mi?”
Yapamadık yani; bakamadık! “Ne olursa olsun” -ne hâle düşerse düşsün- “gel” diyebilmeliydik oysa… Hani bir “bakım evi”miz olsaydı da; Forson’u tutabilseydik Taraklı’da… O bunca yıldır bunca yükü taşıdı da; biz bir vicdanımızı taşıyamadık zira!
Hiç olmazsa Taraklı’nın ileri gelenleri; -öldüğünde- getirsinler Mustafa’yı geri. Getirsinler ki; ömrü boyunca Taraklı(lı)yı taşıyan Forson’u, biz de taşıyabilelim hani!
Getirsinler ki;
Forson’un sonu burda olsun!
Burda olsun ki;
Forson gözünü yumsun!
Son seferinde O’nu taşıyabilelim ki; gözü açık kalmasın.
Ve son kez biz O’nu taşırken; Mustafa da son yükünü taşısın!
Vicdanımızı taşısın;
Vicdan yerde kalmasın!

