Zümrüt
ZÜMRÜT
Türlü vesile, sen, ben...
Su vesile.
Dikenler ve taşlar içinden
süzülür en derinlerden
en kutlu cevher.
Ay gibi doğan neydi
düş bahçelerinde?
Oysa yalnızdır
yıldızlar da yerlerinde.
Kanatlarında taşır bir kuş
terk edilmiş göğü.
Kayıp ruhlardır bulutlar,
köpüklerin örttüğü.
Hüznün buğusudur dua,
çaputlar bağladığım gökkuşağınca.
Şiirler okurdum çiçeklerle geceye,
turkuazı ararken gökyüzünce.
Akşamüstleri vardığım,
terk etsem de bırakamadığım şehirlerde,
panayır çadırları gibi
sebepsiz yıkılıyorsun fikrime.
Ben bile yalnız benim değilim ki,
senin nasıl olayım ille?
Her uzun yol kıvrılır kendi iklimine;
çürür ruh, diş ve kemikler de.
Tükenir insan dipdiri bedenlerde;
eskir gölgesi ruhundan önce.
Bu han, hangi han ki yâr'im,
dağıtır hep yarım mavi boncuklar.
Her şey yarım, yarım be yâr'im;
tuzsuz, şekersiz kalamaz çocuklar.
Bırakma geniş zamanlara
sevmeleri, aşkı!
Bak, eksik kalır tılsımı denizin,
tuzu meltemin,
incileri gerdanında güzelin.
Yaşını bekler bazı şiirler;
lakin çoğu da zayi olmadı mı?
Aşk ansızın yaşanmalı,
sevmeye, sevilmeye can atmalı!
Hangi okçu kırmaz bu yayı,
böyle çekse?
Satır başlarında ünlemler...
Söyle, vakit daralmadı mı?
Arnavut kaldırımlarınca unutulmuş adımlar,
âna susamış, zamana boyanmış taşlar...
Ölçülür ölçüsüz çizgiler
elmasıyla zümrüdünde güneyin.
Zümrüt mü, su mu bakışlar,
azından çoğunu kaybettiğim?
Yağıyor ellerime yıldızlar,
güneşler yüzüme düşüyor.
Edepsiz nakışlar gibi iğreti,
boş sözler, çiğ bakışlar
ne aşka ne hakikate yakışıyor!
Gurbet, hasret, hikmet,
türlü vesile ve o haykırışlar.
Bir bildiği vardır elbet;
sahibine varır yakarışlar.
Büyüktür kurbetin mihneti;
olsun, yine ararım aşkla muhabbeti.
Öteki sanma beni!
Sen, ben, hep biriz;
tüm ayrılıklardan berî.
Azı isteyenin
kalır mı hiç eksiği?
Sebepler murat olunca,
giyer varlık hırkasını.
Güle bekçi, aşka vesile;
dinle ruhun çağrısını.
Lakin kendini bil de
kendinden bilme, emi.
:: Mehmet Burak ŞENOL ::

